Hoxe en Vigo na anteriormente conhecida como Praza da Constitución

A merda de voar hoxe

Ryanair xa non che fai o “check in“, agora falo tí por internet e imprimes o cartón de embarque. O que antes era o mostrador de “check in“ agora é sómentes para deixar a maleta. Semella que vai ser máis rápido pero mirade que aspecto tinha a sá dos mostradores do aeroporto de Stansted este Xoves dezaseis. Está claro que traballamos nós para que eles reduzan persoal.

vou estar en Vigo

salvo complicacións e se todo vai ben na viaxe chegarei o Xoves dezaseis (este Xoves que vén) á noite. Vou botar ata o Martes 28. Hai unha semana non tinha nen idea de cando ía ir por casa. Agora xa tenho o billete.

Cuncas a vender nun posto do Camden passage en Angel N1

Fábula da ghata e a raposa

Ou ghato e raposo, que non lles mirei o coiso. E nen é fábula nen nada. Onte pedaleaba na minha bici de volta para casa, a eso das duas e media da noite, cando dín con esta escena na area residencial que hai debaixo do Candem Passage en Angel (N1 no centro de Londres). A ghata e a raposa estaban ahí como esperando cada unha polo próximo movemento da outra. Parei e tirei estas fotos, non se mira moito porque non me quixen achegar inda máis, estaba a menos de 10m da raposa pero có telemobil semella lonxe. Non quixen usa-lo flash por se lles daba susto.

Mirara outro raposo comendo das bolsas do lixo na rúa cinco minutos antes no meu caminho en bici. Xa escoitara (ou lera) opinións sobre o crecemento da poboación de raposos no centro de Londres e semella que como andes a dar voltas de noite aparescen sen buscar por eles.

O glamour da miseria

Tal que se mira nesta foto que collín de ElCorreoGallego: Ontronte, quen públicamente rexeita o termo 'Galiza' (ou sexa, este home) entregaba en calidade de Presidente da Xunta as medallas que levan o nome do autor de 'Sempre en Galiza', o mesmo que desenhara esto:


Miro para o evento de ontronte e vexo un triste exemplo do que eu non quero ser nen quero tér ó meu redor. Tenho que achar un xeito de me ganhar a vida (ou tér cartos) sen lle lamber o cú a estes tangallegos. Algo dos que cheghan a London i explican que na súa terra antes falábase galego pero agora falan castellano dá unha pouca pena, porque non se dán de conta que xa están identificados, porque eso pasa e pasou noutras partes do planeta, e sómentes hai unha razón para que pase. O que quera entender que entenda e o que non pois nada.

Unha cousa: O dito neste post non vai para os premiados.
por se acaso alquén se perde. A pasalo ben

Esta muller era de Sada

Maria Emma García Fernández morreu nunha colision (inda non tenho claro como aconteceu) cún camión do lixo no centro de Londres.

Estiveron postando sobre o accidente aquí (a partires do comentario #6 de Ale, o que escomeza: “I am very sorry to hijack this thread but...“). Ata o comentario #25, tamén de Ale, non se sabe da sorte da ciclista.

Contoumo Pharum Brigantium no seu comentario no post inmediatamente debaixo deste. Tinha que colle-la bici agora e tenho un couso no corpo.